Linda Rosink (34) zakelijk en creatief leider
Broodfonds Sint Maarten

"Ziek zonder mijn broodfonds? Ik wil het echt niet weten."

“Om allerlei gave kunstprojecten te realiseren richtte ik met een partner stichting Kopa op. Artshake bijvoorbeeld en de Pionier, een leerlijn over creatief vermogen voor het basisonderwijs. Via een vriendin kwam ik aan mijn broodfonds Sint Maarten. Mooi vond ik: voor elkaar zorgen als het even niet gaat. Wat me overrompelde is dat iedereen echt verantwoordelijkheid voor elkaar neemt. Ik ervoer dat, toen ik zelf ziek werd. Na projecten in Malawi werd ik steeds moeier, met vreemde klachten. Ik kon met niet meer dan twee mensen afspreken, raakte overprikkeld, duizelig en heel erg moe. Na onderzoek bleek ik parasieten te hebben in mijn darmen: Bilharzia en Lamblia. Ik was op. Maar de drempel om mij ziek te melden lag hoog. Ik vond het fantastisch om iemand anders rust en financiële zekerheid te kunnen bieden, maar wilde zelf niet afhankelijk zijn, ‘teren op andermans centen’. Onzinnig natuurlijk, want je gaat juist bij een broodfonds om dit soort situaties op te vangen. In ons broodfonds werken we met een emo buddy en een zakelijke buddy. Gedurende mijn herstel heb ik met buddy Roos gepraat over hoe het ging, waar ik moeite mee had. Buddy Hans vroeg me naar de zakelijke kant, namens ons broodfonds. Allebei zijn ze voor mij van grote waarde geweest. De rust die het je geeft dat je opgevangen wordt, zorgt ervoor dat echt aan je herstel kunt werken. Echt niets meer kunnen relativeert enorm. Ik heb in die periode nieuwe keuzes gemaakt. Overwerken is geen punt, maar tegenwoordig compenseer ik dat. Ik zoek vaker de rust op. Wat als ik ziek was geworden voordat ik in mijn broodfonds zat? Ik wil het echt niet weten.

Desirée Rosier (55), masseur
Broodfonds De Burcht 

"Zonder poespas, zonder strijkstokken!"

“Sinds 2015 zit ik in een broodfonds. Ik kreeg een ernstige duim- en polsklacht, lastig voor een masseur. Na veel consulten, bleek een operatie de enige mogelijkheid. Maar de stap van het ziekmelden bij mijn broodfonds vond ik niet makkelijk, want ik vertelde mezelf nog vrij lang: “Och, het zal zo wel weer over gaan.” of “Ik weet prima wat ik moet doen en laten.” of “Ik teer wel in op mijn eigen buffer.” Zo’n echte ziekmelding maakt je arbeidsongeschiktheid zeer echt, zodat de vraag opdook: “Oei, wat als ik nooit meer kan masseren?” Voor mij de beste aanleiding om na te denken over een toekomst zonder mijn praktijk.
Het is en blijft geweldig en hartverwarmend om elkaar te kunnen steunen zonder poespas en strijkstokken. We bekijken samen wat we kunnen doen voor iemand die aangeeft dat er een burn-out op de loer ligt. Wij besluiten helemaal zelf wat we reëel en sociaal vinden binnen de grotere kaders. Die vrijheid hebben alle broodfondsen. Géén kleine lettertjes, jouw geld blijft van jou en slinkt alleen als een collega uitvalt. Dat vindt je nergens zó als in een broodfonds en dat voelt retegoed. Voordat ik in mijn broodfonds zat, ving ik ziekte op met een kleine buffer en een restje doorlopend krediet wat ik later weer terugbetaalde. Niet ideaal, natuurlijk.”

Margriete Stokkermans (50), masseur
Eerste Rotterdamse Broodfonds, later overgestapt naar Haagse Kakker 

"Ik stapte tien centimeter mis en brak mijn dijbeen"

“Ik ben ondernemer sinds 1999. In 2012 werd ik lid van een broodfonds. Daarvoor ben ik -godzijdank- nooit zo lang ziek geweest dat mijn inkomen in gevaar kwam. Daar had ik geluk mee. Maar toen stapte ik in een fractie van een seconde tien centimeter mis met fikse gevolgen. Ik brak mijn dijbeen, moest geopereerd worden en acht maanden herstellen. Ziekmelden bij mijn broodfonds ging bijna vanzelf. De reactie was direct: steun. Ik was 100 procent arbeidsongeschikt, want ik heb een beroep waarbij ik moet staan. Na vier maanden begon ik met 1 uur werken per dag en daarna steeds een beetje langer. Mijn broodfonds vroeg mij iedere maand hoeveel schenking ik nodig had. Het was zó fijn om geen zorgen te hebben over mijn inkomen en me te kunnen concentreren op mijn herstel. Ik heb de tijd goed gebruikt om uit te rusten en na te denken over hoe ik mijn werk anders kon inrichten. Ik ben wel klanten kwijtgeraakt, het kostte anderhalf jaar voor ik weer op mijn oude inkomen zat.
Een kennis tipte mij over broodfondsen. Ik vind het fijn om bij een groep te horen die is gebaseerd op vertrouwen en ik word blij van de wetenschap dat er zo veel mensen zijn die elkaar willen helpen. Zelf schenken is een heel prettige ervaring, zo volstrekt anders dan het er in onze ‘voor wat hoort wat’-maatschappij aan toe gaat. Je geeft, omdat je het een ander gunt en omdat het fijn is om een ander bij te staan.”

Marloes Liebrand (31), kostuumontwerpster
Broodfonds XL in Utrecht

“Schenken is makkelijker dan ontvangen”

Ik ben kostuumontwerpster voor films en tv-series en sinds 2013 zit ik bij Broodfonds XL. In mijn broodfonds werk en leef je op jouw manier, maar weet je dat je steun hebt van de anderen. Dat verbindt ons. Omdat ik in eerste instantie bij een broodfonds ging voor mijzelf, voelt het schenken nu alsof ik anderen iets cadeau kan geven. Pas bij de eerste zieke merkte ik hoe fijn het is dat voor een ander te kunnen doen. Andersom, toen ik zelf steun nodig had, vroeg ik te weinig schenking aan. Het bestuur drong toen aan om realistisch te zijn over wat ik nodig had om van te leven. In 2014 brak ik mijn bovenarm waardoor ik twee maanden mijn werk op halve kracht heb kunnen doen. Lopende projecten kon ik blijven doen door het fysieke werk aan anderen over te laten. Ik bleef wel telefoneren en adviseren, maar kon zes weken geen nieuwe klus aannemen. Toen het volgende filmproject zich aandiende, bleek dat ik het meeste werk weer zelf aan kon, al heeft volledig herstellen nog iets langer geduurd. Het broodfonds heeft me geleerd dat schenken makkelijker is dan ontvangen, het vergt even tijd om je daaraan over te geven. Wat ik niet had verwacht is dat de taken die ik binnen mijn broodfonds heb het nog leuker maken. Ik zit nu in onze Commissie Bosjes Bloemen. Zo raak ik meer betrokken en leer ik meer mensen in korte tijd goed kennen.

André Vermeulen (62), journalist
Broodfonds de Haagse kakker

"Door operatie het inzicht: Leven is meer dan het maken van omzet"

“Ik ben zelfstandig sinds 2011 en in 2015 stapte ik in mijn broodfonds. Wij hebben zes zieken gesteund, onder wie ik zelf. Begin 2017 heb ik een hartoperatie ondergaan, waardoor ik uitgeschakeld werd en drie maanden schenkingen kreeg van de anderen. Mijn operatie en de revalidatie hebben mij geleerd dat het leven meer is dan het maken van omzet en winst. Ik ben een workaholic, maar ik probeer nu elke dag iets leuks te doen, al is het maar een halfuur. In 2017 werd ik secretaris, om iets terug te kunnen doen. Aanvankelijk kende ik niemand, maar inmiddels ken ik de helft bij naam en de anderen van gezicht. Het is best lastig om iedereen naar de bijeenkomsten te krijgen. Er zijn altijd afzeggingen, sommigen laten niets horen. Wij hebben daarom een aparte activiteitencommissie, die vijf à zes bijeenkomsten per jaar organiseert. Ook houden wij bijeenkomsten voor kleine groepen, zoals een ontbijt bij iemand thuis of een strandwandeling op zondag of een fietstocht.
Voordat ik bij een broodfonds zat, was ik niet verzekerd. Ik kan iedere zzp’er het broodfonds aanraden. Het is betaalbaar en je kiest je eigen schenking op basis van je vaste lasten en boodschappen. Dat een schenking maximaal twee jaar duurt is geen echt nadeel, omdat je eenmansbedrijf na zo’n lange periode feitelijk niet meer bestaat.”

Gerben Welles (58), houthandelaar
Broodfonds Almere

"Betaalde meer dan een ton aan AOV. Dat geld is gewoon verdampt."

“Ik voel me als een vis in het water in mijn broodfonds. Ik was in 2014 een van de initiatiefnemers en de eerste secretaris van broodfonds Almere, het eerste van Flevoland. Ik was ook de eerste die een beroep deed op de anderen, vanwege een impingement aan mijn schouder. Ik kon nog niet eens een boodschappentas tillen. Omdat ik nog administratief werk kon doen, heb ik mij voor 50 procent ziekgemeld. Toen ik voor het eerst al die kleine schenkingen van ieder afzonderlijk lid op mijn bankrekening zag verschijnen, deed dat mij zeer veel. Zelfstandigen werken hard om een bestaan op te bouwen, toch waren ze allemaal bereid om mij dit te gunnen en mij te helpen. Stukje bij beetje kon ik steeds meer en na vijf maanden was ik 100 procent genezen. Omdat ik voldoende rust kon inbouwen heb ik nu géén problemen meer. In het broodfonds deed ik inzichten op over werken. Als je altijd maar doorgaat, zeker bij ziekte, kun je een burn-out krijgen. Door te praten met anderen en je tijdig half ziek te melden kun je ook weer vlot herstellen. Rust voorkomt dat je er voor een lange tijd 100 procent uit moet, je bedrijf in gevaar komt en je misschien wel helemaal moet stoppen. Vroeger had ik een dure arbeidsongeschiktheidsverzekering en tikte ik jaarlijks duizenden euro’s af zonder ooit aanspraak op een uitkering te maken. In totaal heb ik zo meer dan een ton betaald. Dat geld is gewoon verdampt. In de crisis kon ik de premie niet opbrengen en ben ik een paar jaar onverzekerd geweest, stilletjes hopend dat me niets zou overkomen. Dát voelde absoluut niet goed. Ik ben blij met mijn broodfonds.”

Sitemap